zondag 2 juli 2017

Gelokkige hân

Fregest wat der oerbliuwt fan in dei yn it park, 
   yn it koarte, hast droege gers fan in reinige 
pear oeren neist it spoar. Mei syn dravers 
   en blinemanshûnen, syn fitness-memmen 
en bern fan trije, fjouwer yn stilsteand wetter. 
   It is de jûn. Oranje toch griis hinne by it fabryk, 
dêr’t ik hierskerp de judogrepen fan tekenje 
   foar in pearke dat in park oandoart
mei frijers op alle paden; in krektberne baby 
   kraait folop mei, út ferlet fan in lunsjpakket.
En it is in fleantúch, lûdleas as er komt, 
   mar docht er simmertonger nei by it fierder gean, 
opgarre airmiles meitsje de gemeente grien. 
   Oer myn ankel krûpt, in freegjen om beskûl, 
in spintsje, earst ûnwis, al gau in finger – 
   Wat oerbliuwt, op it lekken nei, dat deroer leit, 
is dyn tút, publyk foar de showtinte oer. 
   Dêr rommelje de bazen wat mei de dogs 
en dwazen hingje op ’e houten banken om. 
   Mar ik jou it park oan ús azem mei, 
as in sterk stik, foar gjin goud op ’e planken.
   Ferjit ik ús gelokkige hân fan op hûs oan gean.



.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen