zondag 11 maart 2018

Mienskar

Doe seach ik, sigeseagjend troch de mieden, 
op ’e brommer achterop by mem, 
myn lân fan hagelslach en flearbeisjem, 
it skuorde gerslân gean, de krite blieden. 

Unwis oft ik leare sil te swimmen, 
hantsjes keurich op it plankje, koarkjes om, 
driuw ik fjouwerbaansk ferbûn werom 
op flitters lang ferdwûne stimmen. 

Skreau Postma net oer hûndert pûnsmiet 
oan lytselju’s lân, dat ús de midsieu liet? 

Ik wist de grûn foar allegear tegearre 
fan 'e kaart foar’t Marx it demonstrearre: 

Verelendung fan mem. Beken it mar: 
der kin gjin mienskip wêze sûnder mienskar.



.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten